« جدّ و جهدى كه سالكان در راه خداى مىافتد و كاهيلى كه ايشان گاه‌گاه روى مىنمايد . » و بر همين سياق است واژه‌هاى معاليجه ، عبد المؤمين ، ابو القاسم ، نوافيل ، اين شاء اللّه ، شوقى من ، زيرى قدم ايشان ، زمانى توبه دادن ، مناسبتى فقر ، وزيرى سلطان ، دلى هر كس . گاه ضمه را به « ى » بدل كرده است : « و تكاسيل در نفس خود مىيافتم . » ويژگىهاى دستورى - جمع بستن جمع‌هاى عربى : « بشماريد انفاس‌هاى خود را . » « در كتب‌ها نيز نيافتم . » يا « اركان‌ها » ، « اسرارها » . - امساك در كاربرد حروف ربط و اضافه ، به جز « كه » كه بسيار به كار برده : « دست مبارك شيخ ديدم كه از پيش خود كه به سينهء من نهاد . » « مىخواهم كه بدانم كه تو از بندگان خود كدام دوست مىدارى ؟ » « مخلص اين مطلوب كه آن است كه ياران ما به اين خلوت كه مىنشينند بايد كه دانند كه كارى مختصر نيست . » - كاربرد دو حرف اضافه در پى هم : « دو سه درويش در به بندگى شيخ بودند . » - استعمال « از » به جاى « در » : « شما را سفرى دراز از پيش است . » - استعمال « با » و « بر » به جاى « به » و برعكس : « مرد با زن گفت . » « بر اهل لا إله إلّا اللّه كه نزديك شويد بر سايهء عرش من . »